Düğmeler çıkıntılardan dokunmatik hissi veren düz bir hale dönüyor. Her bir tuşun işlevi artıyor ve harfler ekleniyor. Ekrandaki yazılar çoğalıyor, daha çok şey gösteriyor ve artık yazı yazılabiliyordu saate: Casio DBC-600

 

Bu saate o kadar bağlanmıştım o kadar çok istiyordum ki. O dönem halamın kızının nişanı vardı, Ankara’ya gitmiştik. Halama yalvarmıştım, n’olur al diye, gittik saatçiye baktık. Halam almadı onun yerine bana Eniştemin Seiko Helmet saatini hediye etti. Tabii ki o dönem bunun daha değerli bir saat olduğunu maalesef anlayamayacak kadar küçük ve bilgisizdim.

Otomatik saate girişi bir tık üst seviyeden başlamıştım. Klasik minimalist bir otomatik veya takvimli bir otomatikten ziyade kronometreli bir otomatik makineyle giriş yapmıştım.

Aklım tabii ki Casio DBC-600’deydi. Üstüne bir de kuzenimin nişanlısının kolunda görmeyim mi? Çektiğim acı tarif edilmezdi.

Kolumda ağır, tıkır tıkır (çok sonraları bağımlısı olduğum) sesli, dijital, elektronik, alarmı hiçbir şeyi olmayan saatle kalmıştım.

Seiko Helmet

İncecik, çelik, büyük delikli bir kordonu vardı. Saat o kadar ağırdı ki, kordon da bileğim de zor taşıyorduk saati. Bir gün feci bir kalp ağrısı ile uyandım. Ölüyorum sandım henüz 13 yaşlarındaydım. Nasıl olduysa apar topar hastaneye götürdüler. Doktor uzun süre ne olduğunu anlamaya çalıştı ben kıvranırken ve sonunda sır çözüldü: Taktığım saat kas spazmına neden olmuştu.

Ortaokulda öylesine voleybol oynarken topa bir vurdum, saat kolumdan fırladı, camı paramparça oldu. Para yok, saatçi yok; -hep aynı hikaye- içini merak ettim açtım ve tamamen bozuldu.

Biraz rahatlamak, hikayemi, tecrübemi anlatmak için yazıyordum ama içim acımaya başladı. O zaman kıymetini bilemediğim bu saat özellikli, güzel bir saatti.

Casio’ya dönecek olursak bu DBC-600 model saati bir iki sene önce bir arkadaşım hediye etti. Bir huyum var, eğer ikinci el yada birinden saat aldıysam mutlaka suyla sabunla yıkarım. Saati yıkarken harflerin olduğu tuş takımı kum gibi dağıldı gitti. Bu saate de hiç sahip olamadım.