Kendimi ödüllendirme, eğer beğendiysem alma alışkanlığım başlamıştı. 2003 Yılında ilk olarak Babaannemin verdiği 50 milyon TL harçlıkla akrep yelkovanını, kasasının küçüklüğünü, altında mono siyah dijital ekranını, inceliğini ve hafifliğini beğendiğim Casio FS-08F-1 saati, Kızılay’da bir saatçiden aldım. O zaman Ankara’da öğrenciydim ve sanırım kaldığım yurdun 1 aylık ücreti 25 milyon TL idi, öyle bir para verdim.

Sonra aldığım yetim aylığıyla koşa koşa gidip İsviçre bir saatim olmalı diyerek Sakarya’daki meşhur saatçimizden mağaza sahibinin de yönlendirmesiyle sanırım 100 milyon TL’ye bir Swatch aldım. Dümdüz bir saatti. Ne göstergeleri (indisleri), marka dışında ne bir yazı ne bir şey vardı, he evet, saat 6 yönünde minik bir pencerede tarih gösteriyordu bir de. Herhalde ilk minimalist saatim buydu.

Casio’nun kasasında rengi atmaya başladı, yine aynı hikaye, pili değişti, bozuldu. Swatch’ın kordunu darmadağın oldu. Kordon bulamadım. Bir saatçi sağ olsun dur sana bir kordon yapayım diyerek aldığı normal plastik bir kordonu kese biçe Swatch kordonu yaptı ama kordon genişliğini tutturamamıştı, saat cücük gibi kaldı, kordonun ucunda.

Casio’yu çöpe verdim, Swatch’ı da birine… Bu biraz sarstı beni. Aldığım her Casio pil değiştirdikten sonra bozuluyordu ve kasası kesinlikle çok çabuk yıpranıyordu. Swatch ise pil değişimi çok kolay olsa de saat kordonundan dolayı standartlara uymuyor, özgürlüğü yine kısıtlıyordu. İki markadan da uzak durmaya karar verdim. Ama çok net bir tecrübe vardı elimde: Saatin arka kapağı vidalı olmayacak ve saat kordonun takıldığı (boynuz) standart kordonların takılabileceği türden olacaktı.

Casio FS-08F-1
Casio Pela Film Watch

Swatch
Dümdüz saat işte ama güzel bir mavi